چون تا چند وقت نمی تونم آپ کنم پس از همین حالا:
سال نو مبارک!
برف نرم نرم می بارد.....
از پشت این پرده های خسیس ِ حریص
کوچه را می پایم....
تو را که دور میشوی
وجای پایت که
آرام ٬آرام
محو می شود......
انگار هرگز نبوده ای!!!
.........
وقتی دور میشوم
محو نمی شوی
آینه میشوی در چشمهایم ....
یلدا مبارک!
ما هستیم!
پر از لحظه های نبودن
پر از تکرار های بیهوده.!
ما هستیم!
سرشار از ثانیه های خود نبودن،
ما هستیم!
و این........خوبست...؟!...
نمی دانم.......
در گیرودار قشنگی دستانم
گره خورده بودم،
ناگهان
لا به لای غربت کبود این روزهایم
نگاه عظیم کودکی،
ترسم را
به یادم آورد.......
تو ،
پیش از آنکه من لب از لب باز کنم،
طناب دار مرا بافته ای.....
فرصت "اناالحق" گفتنم نمانده است.!.....
میل باز کردن پنجره حتی لحظه ای در سر انگشتانم نمی لغزد.
نگاهم حتی به اندازه یک پلک زدن خیره نمی ماند.
لبهایم حتی به اندازه یک بوسه بر هم نمینشینند.
دلم،
دلم به اندازه یک دلتنگی خالی ست......
"تو"، هستی....
و همین همهء مرا بس!!!....
گفتی ای کاش دیروز ندیده بودمش
گفتی وقتی بغض آلود ،دیروزش را برایت آهسته می گریست، دلت گرفت....
گفتی از مرد بودنم شرمنده شدم....
گفتی چه دنیای کثیفی ست.!!.به طلب یک وام، طالبهایش زیاد شده اند!!!...
گفتی دلم می خواهد همه تعفن این دنیا را بالا بیاورم.
.......و...من دلم گرفت!
من هم از زن بودن خودم متنفرم!
از این همه ذلیلی و زبونی ام بیزارم!
از این همه طالب در لحظات سخت طلب، دلم می فشرد!
از این......
.........
......
باور کن که این روزها زن بودن از مرد بودن سخت تر است.....
باور کن که زن بودن و زندگی کردن، این روزها از" بودن" سخت تر است.......
می خواستم بدانی هنوز هستم،
......حتی اگر نخواهی ام......
من هستم!!!
و این خوبست......
وقتی نیستی، سر انگشتان غربت تنم را می نوازد....
وقتی نیستی، پنجره ها باز نمیشوند....
گریه نمی کنم!
فقط
تنها یی ام را به کوچه های یخ زده می سپارم
.........و .......راه می روم...........
دیروز٬ حوالی مردن خورشید٬ خاطراتم را نبش قبر میکردم که باز هم تو سر از خاک برآوردی.
همه چیز را صد باره به یاد آوردم.
همه چیز....
از مهربانی های بی دلیل تا قدر ناشناسی های مدام.
همه را به یاد آوردم.
نه که از یاد برده بودم.!...نه.!....فقط دفنشان کرده بودم.
های دخترک لجوج همهء روزهای با هم بودن!!!!!!
حالا خودت بگو....
چه کنم که هر از گاه راه خاطرات مرا نیابی ؟
پشت دریچه های خشکیده اتاقم نشسته ام
پرده های پوسیده آبی رنگ......
و تنهایی بی انتهای این درخت عقیم،
که مرا بیش از پیش به من میرساند.....
می ترسم شاسوسا!!!!
می ترسم!!!!
می ترسم که این همه حرف در دل یخ زده ام طوفان به پا کند....
می ترسم که این سکوت، ویرانم کند.....
یادت هست آن روز میان هلهله درختان و برگریزان بی تابانه پاییز پرسیدی چرا همیشه می ترسی؟؟؟؟
و من هیچ نگفتم!.
می ترسم!!!!
می ترسم ترسهایم تمام نشوند،
می ترسم که این ترس
هرگز
هرگز
مرا
رها
نکند......
شنبه
شروع شدم.
ته مانده های انتظار روزهایم را
به پیشانی جاده کوبیدم
.......و.......به راه افتادم.......
یکشنبه
با بومی سفید
و رنگهایی عقیم در دست......
خسته از نا خواسته های پنهان دور و نزدیک
شانه هایم را
به اشکهای یک بی کسی تازه سپردم.
دوشنبه
روزم ......روزه بود.....
سه شنبه
قصه های ماندهء بیات را نشخوار کردم،
و با ترسی خیس ،تازه ها را باز پس فرستادم.....
چهارشنبه
بغضم را
با کلاغهای سنگ خورده کوچه قسمت کردم
...... تا.......تنها......نباشم.....
پنجشنبه
لحظه هایم را دزدانه مرور کردم،
گذشته ام مال من نبود.
جمعه
انگار هزار ها سال است زنده ام
انتظار.........انتظار.......انتظار.........
به دستان خالی ام نگاه می کنم
و.......
آه......
می کشم.........
من
یک ،دو ،سه گام
دورتر از تو
ایستاده ام
و....... آرام......... آرام
کودکی های گمشده ام را،
بزرگ میکنم ......
تو ، اما، لجوج،
نگاه از من برگرفته ای
و ......ذره....... ذره
خودت را گریه میکنی
.......
شمعدانی های نگاهم را
نذر امامزاده کرده ام،
اگر
اگر
اگر
ببینی ام..........
نمي دانم از چه بنويسم؟؟؟؟؟....
نه اينكه حرفي براي گفتن نداشته باشم:
دارم!!!
حرف براي گفتن بسيار است...
فقط گاهي فكر ميكنم
آنچه را كه مي خواهم نميتوانم بنويسم.!
نمي توانم همه آنچه را كه مرا در خود مي فشارد،
بيرون بريزم.....
اين چند روزه آنقدر با خودم حرف زده ام كه نميدانم حتي كدام را شنيده ام،
همه بغض هايي كه مرا اسير خويش كرده اند را
يك به يك از نو بار ها و بارها گريسته ام،
تمام گره هاي ذهنم را بار ها و بار ها باز كرده ام
دوباره از نو بسته ام،
همه و همه سوالهاي بي جوابم را هي از خود پرسيده ام
جواب داده ام و باز پرسيده ام،
............و............
با اين همه هنوز
نمي دانم از چه بنويسم؟؟؟؟؟؟؟؟................
مثل پرنده اي كه كسي بالهايش را از او قرض گرفته باشد در مانده ام.....
هي قدم ميزنم،
دور و برم را نگاه ميكنم ....
دوباره قدم ميزنم،
به زمين لعنت ميفرستم،
به آسمان غبطه مي خورم،
نه.....نميشود..............
پنجره را بارها و بارها باز ميكنم،... مي بندم.
ميان اينهمه در ماندگي صداي جيك جيك اين گنجشكان پر گو بيشتر كلافه ام ميكند،
نه......نميشود....
ميداني؟؟؟؟
به قول خودت من دخترك زاگرس ام،
قرار و آرام كه ندارم،
من دخترك زنده رودم
بي تابي در رگهايم جاريست
تك تك ياخته هاي تنم پر از سرگردانيست
چگونه ميشود كه يكجا آرام بگيرم؟؟؟؟؟؟
تو كه همه همه مرا خواسته اي، اينهمه بي تابي را هم تاب بياور.
تو كه از من همه ام را طلب ميكني، بي قراري هايم را بي قرار باش.
تو كه مرا از من بيشتر مي خواهي، بالهايم را برايم پس بگير.
و همه همه مرا به يادم بياور.....
......................دلم براي من تنگ شده است............
کاش در همه من بودی!!!....
کاش در همه همه بودنم ریشه میدوانیدی......
و در من ، با من، بزرگ میشدی.....تنها میشدی،....دلت میگرفت........
کاش هستی ام را به تمامی از من میپذیرفتی ،که تو ،خود پیشتر ها به من ارزانی داشته ای٬
در من بریز....
جاری شو.....
رسوخ کن.....
..............کاش در من بودی.......
مهربان من!!!!
می خوانمت مدام.....
بر من نه پاسخی؟؟؟؟؟ نه پیامی؟؟؟؟؟
..............کاش در من بودی.......
تا حالا شده يه دفعه انگار كه از يه خواب چند ساله بيدار شده باشي ، به همه اتفاقهايي كه دور
و برت مي افته با تعجب نگاه كني و از خودت بپرسي : چي شد كه اينجوري شد؟؟؟از كي؟؟از كجا؟؟؟
چه وقت؟؟؟؟چي شد كه يهو همه چي به هم ريخت؟؟؟؟
بعد مثل آدمهاي گيج و گنگ همه چيز رو يه جور ديگه ببيني؟؟؟؟؟؟
اونوقت يه دفعه به همه چيز و همه كس شك ميكني.....و فكر ميكني: "اشتباه كردم.... اشتباه.....يه
اشتباه بزرگ......"
تازه بدتر از همه اينه كه فقط دو راه داري:
يا بايد تا آخر عمر تاوان اشتباهت رو پس بدي و تموم بشي يا اينكه به همه چيز پشت پا بزني و همه
اونچه را هم كه تا حالا به دست آوردي دور بريزي......
و باز هم بدتر اينكه دائما از خودت بپرسي: اين همه سال عمر ي كه گذشته ، ارزش اين تجربه را داشته
يا نه؟؟؟؟؟و اصلا مگه من چند سال ديگه زنده م؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
" و ناگهان چقدر زود دیر میشود!!!!"
دلم برای نوشتن لک زده بود....
و فکر میکردم: ...ننوشتن مرگ دستی است که همیشه مینوشت......
اما تا شروع میکنم همه آنچه را که میخواهم بنویسم انگار همه میدانند......
همه مثل من در دنیای من هر چه را که من مینویسم میدانند....
زندگی همه مثل زندگی من پر از دلگرفتگی ها و دلخوشی های کوچک و بزرگ است.
شادیهای کوچک و غصه های بزرگ......با آدمهای جورواجور که گاهی از خلقت بعضی هاشان
تعجب میکنی!!!....
و با خودت فکر میکنی اگر در دنیا آدمهایی چنین وجود دارند ، پس دیگر وقتش رسیده است......
دیگر وقتش رسیده است.....
وقتش رسیده است......
رسیده است......
.....و باز منتظر میشوی......انتظار ....و باز هم انتظار......
....و.....این.....خوبست.......
یا علی
چهار خانه مال پنجره
.......و......گلدار از آن باغچه......
برای من
نه ترمه، نه ابریشم
کفنی از الیاف برف کافی.....
به شست و شوی من
نه سدر، نه کافور
یک سطل خاکستر درختان بس.....
بر ستون جهان دو سنگ
یکی ماه، دیگری خورشید
.........سنگ مرا اما.......
از بیستون بیاورید........
(یه شاعر)
یه جمله ای الان از حضرت علی شنیدم ، بدنم لرزید :
از اعمالت غافل مباش که از تو غافل نیستند.
روزگاری که عشق بازیچه است قحطی بوی نم در کوچه است
عمق عاشقانه ها چرا کم شد؟ "عاشقم من"ادای هر بچه است
یاد آن لحظه های ناب به خیر لحظه هایی که در کتاب دیباچه است
بوی نم بود و باران و بی چتری خاطراتی که نقش قالیچه است
صحنه های عشق و سعت داشت همچو قویی که بر فراز دریاچه است
شاسوسا
اما...........
روزهاست برف میبارد و.......تو........نیستی.........
من سردم است........
دستهایم یخ زده اند.......
..............و...............هنوز منتظرم.........
گفته بودی "چتر"میان تو و باران، و برف فاصله می اندازد.......
و.......من.......همه چتر ها را به آسمان سپردم.......
..............و...............هنوز منتظرم.........
راستی!!!!!؟؟
چرا هر وقت برف می بارد، تو........نیستی.....؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
عید عرفه مبارک
فرازهایی از عرفه:
انت الذی هدیت انا الذی اخطات
تو هستی که هدایتم کردی من هستم که خطا کردم
تو هستی که احسانم کردی من هستم که پیمان شکنی کردم
تو هستی که کاملم کردی من هستم که فراموش کردم
تو هستی که عزیزم کردی من هستم که غفلت کردم
پی نوشت : اگه این روز رو روزه اید ما رو هم دعا کنید ...........
مي خواستيم هرروز و هر لحظه بالا رويم.....
ميخواستيم مست تر شويم.....مست تر و مست تر.....
ميخواستيم بزرگتر شويم......
مي خواستيم از پيله به در آييم......
مي خواستيم بي قرارتر شويم......بي قرارتر از باد بيابانگرد.....
مي خواستيم جا پاي خدا باشيم..........
مي خواستيم تا خدا ...تا خدا....بالا رويم.......
و..........زميني شده ايم ....شاسوسا.......
زميني زميني.......
برایم نوشت :
من از اهالی عشاق رنج آبادم نواده خلفی از تبار فرهادم
بزرگ ما به سر خویش تیشه زد تا مرد نخورده تیشه ولی من به خاک افتادم
آنچه که امروز هیچ برایمان باقی نمانده همان نواده خلف بودن است . عشقهای امروزی چقدر دورند
از آن عشق ها . آن قدر دور که گمان می کنیم آنها همه و همه دروغ بوده اند .
عشق های این روزها چقدر کم عمق دارند ، اقیانوسی را می مانند با ارتفاع یک بند انگشت .
عشقهایی که در کافی شاپ معنا می شوند ، عشقهایی که با مدل موی سر ارتباط مستقیم دارند
و با نوع ماشین ارتباطی مستقیم تر. عشقهایی که چرتکه می اندازند ، بازی میکنند و بازی
میدهند.....
به راحتی عوض میکنیم چنانکه پیراهنمان را.
و جالب آنکه خودمان هم باورمان میشود که این عشق همان عشق تیشه است و بیستون .
جالب است نه؟
دور و برمان پر است از اداهای عشق .....پر از دختر و پسر هایی که از عشق فقط دست در
دست هم بودن را بلدند و قرقره کردن شعرهای نو ، از فلان شاعر به ظاهر عاشق بیمار را.
روزگار غریبی ست نازنین !
پسرک های ژیگول مو ژل زده و دخترکان بچه سال آرایش کرده............
چه راحت دل می بندند و چه راحت دل می کنند...........
چه آسان عشق را می خرند و می فروشند.....
یک سبد عاشقی روی دوشم عشق را رایگان می فروشم
.............................
.........................
.................... روزگار غریبی ست نازنین .
حالا تو باز هم بگو چرا همیشه از بیحوصلگی مینویسم!
مرا با انگشت به همه نشان بده و بگو:
میان اینهمه بی حوصلگی، بیحولگی شاسوسا هم برای ما بیحوصلگی است....کاش نمی نوشت....
اگر این بیحوصلگی دست از سرم بر میداشت آنوقت......
روز پیوند خدای عشق با عشق خداوند مبارک باد .
این روزها روزهای بی حوصلگی ست .....شاسوسا.......
هر روز و هر لحظه.......
.......... دست کسی را می بوسیم که آرزوی شکستنش را داریم.......
به روی همه لبخند می زنیم........ و در دل آرزوی گریستنشان را داریم......
همه انگار خسته تریم......
و من میان اینهمه بی حوصلگی هنوز برای تو.....و با تو......مینویسم ... شاسوسا....
.......و.........این خوبست......
عمری در این قلمرو ویران دلت گرفت
بی سقف زیر ریزش باران دلت گرفت
رفتی به پای هروله در خواب گودناک
هول درازنایی هذیان دلت گرفت
تندیس کاهنی که به ارابه داشتی
بشکست بر زمین و پریشان دلت گرفت
چون برده ای خطا زده در کو چه های مصر
از سر زمین شوم خدایان دلت گرفت
اندوه خیمه زد به دل مومیاییت
از این نحیف پیکر بیجان دلت گرفت
با من بگو که محو نگاه که میشدی
کز آن همه صداقت پنهان دلت گرفت
عهد عتیق داغ توام تازه میشود
هر لحظه ای که میکنم عنوان دلت گرفت
یک روز سرد زمستانی...من .......تو......و یک نیمکت در پارکی که هماره من و تو از او به خاطرات یاد میکنیم.
سنگهایمان را واکندیم .
حرفهایمان را گفتیم ، حرفهایمان را شنیدیم.
و عهدمان را به یاد آوردیم.....محکمترش کردیم ، یعنی از اول محکم بود میدانستی و میدانستم.
آن روز بی که کسی بداند ، بی که کسی اجازه دهد
بی عقد ، بی عاقد ، بی جشن ، بی حضور کسی
برای همیشه مال هم شدیم.
و حالا به یادآوری آن روز
شاخه گلی تقدیمت باد شاسوسا .
همیشه همینطور است....
همیشه منتظریم و کسی نمی آید.....
من به او گفتم:
همیشه مینویسیم و کسی نمی خواند....
...و....این..........
مهم اینست که مینویسیم....مهم اینست که هنوز می نویسیم....
مهم نیست که کسی می خواند یا نه....مهم اینست که من و تو میخوانیم......
....و....این....خوبست.....
ما هنوز برای هم مینویسیم.....ما از وقتی یا علی گفتیم و یکی شدیم هر روز به عشق هم
و برای هم نوشته ایم.....
ما هنوز هم برای هم میخوانیم....ما از وقتی یا علی گفتیم و یکی شدیم هر روز به عشق هم
و برای هم خوانده ایم....
.........و...........این.........خوبست........
کنار دخترک نشستم تا هم فال بگیرد هم شاید صحبتی ، کلامی ، چیزی ....
دختر : میخواین بگم من شما رو مثل چی می بینم؟
پسر : بله ، بگید.
دختر : من خیلی رک هستم ، ناراحت نشیدااااااااااااااااااااااااااااااااا
پسر که در مخیله اش هم نمی گذراند که دختر چه میخواهد بگوید گفت : نه راحت باشین ، بگین
دختر : من شما رو مثل یک یونولیت میبینم.
پسر در حالی که جا خورده است ، شوکه شده است ، تعجب کرده است و... اما چیزی نمی گوید.میخواهد خود را نیاندازد.
(شاسوسای پسر )
(گرچه حساب بین او و پسرک چرتکه اندازی نیست......)
اما دخترک هنوز منتظر است....
میدانی؟؟؟؟؟
دخترک همیشه میگوید: ننوشتن مرگ دستی است که همیشه مینوشت.....
..........و.......مینویسد......
مینویسد و باز هم مینویسد.......
....و این خوبست.......
کنار مشتی خاک در دوردست خودم .....
تنها نشسته ام.........
شاسوسا تو هستی؟؟؟
برای پسرک فال گرفتم ، مثل همه....
اما پسرک مثل همه نبود.....پسرک مثل هیچکس نبود.....پسرک مثل خودش بود...
باور کن......
پسرک مثل یک تکه یونولیت سبک سفید روی آبهای سنگین شناور بود....
پسرک شاعر بود....و....شعر میخواند.....
.....و......دخترک برای پسرک قشنگترین شعر زندگیش را خواند.....
....و......پسرک برای دخترک قشنگترین شعر زندگیش را شنید.....
.....و.....شاسوسا ، شاسوسا شد.
و.....این خوبست......
شاسو سای دختر برای همه فال میگیرد .البته فال گرفتن او مثل خودش با بقیه تفاوت دارد .
او با سهراب فال می گیرد.
شاسوسای پسر ( طوری که غرورش هم خط خطی نشود ) : میشه برای ما هم یه فال بگیرین؟
شاسوسای دختر هشت بهشت سرمه ای رنگ سهراب را روی صورت می گیرد ، پیشانی اش را روی کتا ب می گذارد ، چشمانش را می بنندد ( مانند کسانیکه می خواهند استخاره بگیرند) ، تمرکز میگیرد ..........سهراب رامیگشاید :
میان مشتی خاک در دور دست خودم تنها نشسته ام......نوسان ها خاک شد.......................... دستی به روی پیشانی ام کشیده شد ،من سایه شدم :شاسوسا تو هستی ؟
( شاسوسای پسر )
السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا
( شاسوسای دختر و شاسوسای پسر )
